سكوت سرشار از سخنان ناگفته است.
از حركات ناكرده
اعتراف به عشق هاي نهان
و شگفتي هاي بر زبان نيامده

در اين سكوت حقيقت ما نهفته است.
حقيقت تو و من !

یادت هست پدر؟!
هنوز 10 سالم هم تمام نشده بود که در همان اتاق دوران کودکی با هم می نشستیم و به صدایش گوش می دادیم.
تو از خاطرات ات می گفتی، از سالهای جوانی ات، از روزهایی که برای شنیدن صدایش ساعت ها کنار رادیو منتظر می ماندی ، از شب هایی که برایش گل می بردی. و من با تعجب تنها نگاهت می کردم.
یادت هست پدر؟!
گاه قطرات اشک چشم های شیرین ات را محاصره می کردند و من سکوت می کردم تا تو در خاطرات ات ، در روز های جوانی ات فرو روی. هنگام شنیدن "یاد کودکی" به طعنه بر من می نگریستی  و من در چشمان تو به دنبال پاسخ سؤال هایم خیره می شدم.
یادت هست پدر؟!
آن روزها تو هم برایم می خواندی ، از همان شعر ها با همان صدای ناب و جانانه ات. آن روزها تو هم برایم "ساز شکسته" می خواندی.
یادت هست پدر؟!
وقتی شنیدیم دیگر در میان مان نیست چطور اشک می ریختیم و تصنیف هایش را گوش می دادیم. آن روز تو مرا با آخرین حرف ات سخت متأثر کردی.

چقدر دلم برای آن روزها تنگ شده.برای خیره شدن در چشمان عمیقی که سراسر شور بود و امید. برای بی پروا نگاه کردن ات، برای خنده هایی که از ته دل بود.حالا معنای آن نگاه های طعنه آمیز را می فهمم.
شور و حال کودکی بر نگردد دریغا…
راستی ، تو مرا یادت هست؟؟؟؟

آه از این قوم ریایی که درین شهر دروغ      
                            
                                            روزها شحنه و شب باده فروشند همه

اندر احوال آدمیان که نیک بنگری و سیری هر چند کوتاه در انفس شان انجام دهی ، هر یکی را در انجام برخی خصایل سرآمد یافت می کنی.فارغ از نفس برخی صاحبدلان و اهالی تفکر، در باب این خصایل فرق چندانی میان این نماینده های شعور آفرینش نیست. باری تنها می توان در کنترلشان بر افعال قبیحه یا توجیه شان از کارهای رذیله تفاوت قائل بود یا به بیان بهتر دلیل آوردن و عقل مردم دزدیدن.
البته ناگفته نماند که خود ما هم اگر نیمچه التفاتی به وجود کم وجودمان داشته باشیم و سخت بر آدمی بودنمان پا فشاری کنیم ، آنقدر از این افعال هجو و بیهوده انجام می دهیم که بعض ِ صبح ها که با چشم های ور قلمبیده و روی ناشسته به آینه ی دارالخلاء خیره می شویم از این وجود دون مان بسیار به شرم می آییم و با اندکی دشنام به ماسوا و نیکان و بدان آن دار تفکر را ترک می کنیم و آنچنان خودمان را چونان "بز اخفش" به کوچه های گنگ و ناشناخته می زنیم که انگار شرم و حیایی در کارمان نیست.
این ها را گفتم تا فردا روزی طنازی پیدا نشود و چونان "نازی" اشعار حسین خان پناهی ما را سخت بکوبد که : واه ، واه! چه غلط ها! خودش را با کی ها قاتی میکند!!! آدمی؟!
مدتی طولانی ست که این تفکرات پایان ناپذیر قویاً ذهن ما را مشغول خود کرده و هیچ خلاصی هم از آن ما را میسر نیست.
امروز با صاحبدلی با فراست ، اندر همین احوالات باب گفت و گو را باز کرده بودیم و هرچه بیشتر در پوستین این خلق دخول می کردیم، کمتر چیزی از اندیشه هایشان دستگیرمان می شد.هر از چند گاهی هم لبخند تلخی از سر فسوس حواله ی این روزگار نامیمون می کردیم و وقاحت عده ای را به سخره، می ستودیم.
این ایام مردم در امر مکیدن خون یکدیگر و چزانیدن روح هم آنچنان همت و قداستی به کار می برند که هیچ یک از اصحاب فطنت را از این قاعده مستثنی نمی دانند.اگر از ایشان تکه گوشتی دریغ شود با وقاحت تمام، جانت را دریوزه می کنند. باری به دوستی دوستان هم نمی توان اعتماد داشت چه برسد به تملّق دشمنان. از طرفی هم به سخنی (وز وزی) دل خوش کردن عین حماقت است چرا که این آدمیان را امروز ایمانی است و فردا ایمانی تازه تر.عده ای هم بسیار ساده انگارانه آنان را با مکاید خویششان رها می کنند و به خودشان وا می گذارند که: "گناه خودشان است که این گونه زندگی شان کوچک است."!

القصه، دیدیم هر چه از این مگسان بازاری بنالیم و فغان سر دهیم که چه کاری از دست  ما بر می آید، به جایی نمی رسیم.این دوست مرا یاد سخنان "نیچه" ی کبیر انداخت که به "تنهایی ات بگریز، چرا که با خُردان و بیچارگان بس نزدیک زیسته ای!"
لیکن در میان صحبت هایمان به دنبال اندک جایی می گشتیم با  بادی تند و خنک، و درختی که شاخه های خمیده اش را بر دریای آرام گسترده است و از ته دل آرزو می کردیم  چنین مکانی را یافت کنیم که مدت زمانی طولانی از این تارانیدن مگس در امان بمانیم و روز را به سلامت بیکران به شب رسانیم. نیز بیم آن نبریم که طبیعت آنان در ما اثر کند و به طریقت شان متهم گردیم.

- : چرا انقدر لبخند می زنی؟
- : وقتی نمی تونی فرار کنی ، و دقیقاً به هرکس محتاج هستی، یاد می گیری با لبخند زدن گریه کنی! می فهمی؟

پی نوشت: یکی از دیالوگ های فیلم بسیار زیبای "دریای درون" .